دارى ؟ گفتم : ميل دارم از كسانى باشم كه بر آنچه خداوند ، برايم تدبير كرده راضى باشم و چيزى به او پيشنهاد نكنم . فرمود : آفرين شبيه ابراهيم خليل گشتى كه وقتى جبرئيل به او گفت : آيا نيازى دارى ؟ پاسخ داد : به پروردگارم پيشنهادى عرضه نمىكنم بلكه خداوند مرا بس است و او خود خوب وكيلى است » . بدين سان خداوند او را دوست مىداشت و مورد اكرام و تقدير خود قرار مىداد و بر مقامش مىافزود و به وسيلهء او تقدير خودش را جارى مىساخت و مردم را به گردن نهادن به رهبرى او ملزم مىكرد . داستان زير از غايت عشق و محبّت خداوند به امام زين العابدين عليه السلام حكايت مىكند . اين داستان را گروهى از عباد و فقهاى بصره يعنى ثابت بنانى ، ايوب سجستانى ، صالح مرى ، عتبه غلام ، حبيب فارسى و مالك بن دينار نقل كرده‌اند ، براى شناخت بيشتر اين افراد به نقل مطالبى درباره اين گروه كه در حاشيه كتاب بحار الانوار آمده است ، مىپردازيم : 1 - ثابت بنانى : از تابعين بود . ابو نعيم در كتاب حلية الاولياء ( ج 2 ، ص 268 تا ص 333 ) در بارهء او چنين مىنويسد : ثابت از متعبدان و متهجدان عارف بود . ابو نعيم گويد : وى از بسيارى از صحابه مثل ابن عمر و ابن زبير و شداد و انس روايت كرده است و بسيارى از تابعان نيز از وى روايت كرده‌اند مثل عطاء بن ابى رباح و داوود بن ابى هند و على بن زيد بن جدعان و اعمش و . . . 2 - ايوب سجستانى : او نيز از تابعين بود . ابو نعيم در حلية الاولياء